پرواز در آسمان رویاها

تئاتر ، بزرگترين هنر انسانی است ، هنری كه در ذات بشر بصورت بالقوه موجود بوده ، هست و خواهد بود . انسان بصورت نا خود آگاه وجوه مختلف كاركتر خود را در شرائط متفاوت بروز می دهد .

و گاهی با علم به بازيگری نا خود آگاهش، با كاراكتر جديد، ظاهر می شود . هر انسان رفتار ، حركات، نوع گفتار ، برخورد و گاهی عادات اجتماعی متفاوتی را به دلايل متفاوت و در شرائط متفاوت و در حضور افراد متفاوت از خود بروز می دهد . پس همه انسانها بازيگری ميكنند . آن هم از نوع زنده و در لحظه ، گاهی اتفاقات را طراحی می كنند و همان را اجرا ميكنند .( انواع صحنه سازيها ) از دل اين هنر پنهان ، تئاتر بوجود می آيد .در اينجا اين سئوال را به تفكرمی نشينم كه آيابا وجود ماهواره ها ، تلوزيونهای جهانی ، كشوری و استانی ، اينترنت ، راديو های جهانی، كشوری و استانی ، هجوم روزنامه ها ، سينما ، كتاب ، مجله ها ، سيستم های مخابراتی وديگر رسانه ها كه كم هم نيستند ، وجود يك هنر – رسانه ی كهن به نام تئاترهمچنان  كمكی به انسان نسل امروز می كند ؟

صد در صد كمك كننده است .  تئاتر يك هنر تاثير گذار است .يك هنر فرهنگ ساز است . مهمترين عنصر اين هنر،زنده بودن و پويايی موجود در هنر تئاتر است.كه در ديگر رسانه ها كمتر موجود می باشد. گذشته از آن چون از دل انسانيت بيرون آمده ، پس هميشه بر دل انسانيت خواهد نشست . بنابراين بشر حق دارد ، پديده ی هنری اينچنينی را حفظ كند . تئاتر در همه جای دنيا ، معرف پيشينه ی فرهنگ و اصالت يك جامعه است . آموزش و روشنگری يكی از وظايف مهم اين هنرمی باشد ، هنری كه در انواع مختلف ، با پنج حس انسانی ارتباط برقرار می كند و با تحريك آنها قدرت تفكرانسان را به كار انداخته و بيشترين تاثير را بر مخاطب می گذارد .

حال موثرترین تئاتر كدام است؟ گونه های مختلف نمايشی طی گذشت قرنها پابه عرصه تئاتر  گذاشتند.

بايد به دنبال گونه ایی باشيم که گنجايش بیشتری دارد . و به راحتی و بدون واسطه بتواند با تماشاگر، به صورت مستقيم ودر بهترين شکل ، ارتباط برقرار كند . يك نمايش مردمی باشد . متعلق به همه  ی اقشار جامعه و در دسترس مخاطبی که دیگر به تئاتر رفتن را فراموش کرده قرار گیرد و به صورت ناگهانی هنر و تفكر خود را با بیشترین تاثير در اختيارش بگذارد .تماشاگر را غافلگير كند . از تماشاگران در روند اجرای نمايش كمك بگيرد . جاذبه ، زبان وابزارش آنقدر گيرا ، نو، زنده و پويا باشد تا بتواند به تماشاگر به زبان نمايش وبه صورت غير مستقيم آموزش دهد .

تصور كنيد ، چقدر جذاب و هيجان انگيز است . در كنار معابر ودر گذر شلوغی كه پر از رفت و آمد مردم است و يا در يك پارك ، با آن د لهره ی لذت بخش ، حركتی نمایشی را آغاز کنید.همه را غافلگير كرده و کانون توجه مردم شوید . همه مات و مبهوت اند . تو و بازيگران ديگر موقعيت های خاص می سازيد . مردم در مورد اجرای شما اظهار نظر می كنند . تاثير خود را می گذاريد ، تفكرتان را ترويج می دهيد. همچون آينه ای شفاف مردم را به خودشان نشان می دهید . به آنها آموزش می دهید . از آنها در رسيدن به اهدافتان كمك  می گيرید . همه را يكی می كنید  و خودتان به آنها  می پيوندید و چه لذتی دارد .

شاید بشود در میان پرسه های مردم شهر به دنبال تئاترگشت. و شايد بشود با "تئاتر خيابانی "،در پس کوچه های شهر به دنبال آزادی گشت.آزادی از قید و بند های زندگی امروزی و گم شدن در دنیای پاک و جادویی عروسک و پرواز در آسمان رویاها.

ای کاش مسئولین تئاتر کشور،همه جای آسمان شهر را در تمام سال برای پرواز هنر نمایش،آبی نگاه دارند.

                                                                                     عقیل تقی زاده